Ben je sterk en/of moe?

"What doesn’t kill you makes you stronger..." Maar klopt dat eigenlijk wel?

Mensen die in hun jeugd moeilijke situaties hebben meegemaakt – en die er onzichtbare littekens aan hebben overgehouden –  zijn vaak heel sterk en gedreven. Ze hebben krachtige strategieën ontwikkeld om zich staande te houden en om te blijven doorgaan, no matter what. In IFS (Internal Family Systems) spreken we van beschermende delen in je innerlijk systeem, die er alles aan doen om je leven in goede banen te leiden, risico’s te vermijden en controle te houden.   Die overlevingsenergie is indrukwekkend. Het zorgt ervoor dat je door kan gaan, dat je overeind blijft in situaties waar anderen misschien zouden breken. Dat zorgt ervoor dat mensen met onzichtbare littekens vaak ook heel succesvol zijn in het leven. Maar er is ook een keerzijde Want achter die beschermende delen zitten vaak kwetsbare, gekwetste delen die koste wat kost beschermd moeten worden. En dat vraagt gigantisch veel energie. Dus ja, je bent sterk – in de zin van doorzettingsvermogen en overlevingskracht. Maar vaak ook moe. Want overleven kost bakken energie. En dan blijft er weinig ruimte over om te genieten van het leven en je batterijen op te laden.

Misschien zit échte kracht niet in nóg harder overleven, maar in de moed hebben om stil te staan bij je onzichtbare littekens, je beschermers te erkennen en jezelf te gunnen dat je niet alleen bezig bent met overleven, ook met léven. Hoe kijk jij hiernaar? Herken je die paradox van sterk zijn en tegelijk uitgeput voelen?