Ik heb toch geen erge dingen meegemaakt... anderen hadden het veel erger

Ik heb diep respect voor auteurs zoals   griet op de beeck   en Veerle Hegge. Voor hun moed om openlijk te schrijven over hun misbruikverleden en de eetstoornissen die daaruit voortvloeiden.   Hun verhalen raken me. Niet alleen omdat ze zo eerlijk zijn over wat er is gebeurd, maar vooral omdat ze laten zien hoe onzichtbare littekens een leven lang meegaan. Hoe trauma zich nestelt in je lichaam, in je gedachten, in de manier waarop je jezelf ziet en behandelt. En ik wil iets onder de aandacht brengen. Er bestaat een hardnekkige misvatting: dat trauma vooral gaat over extreme gebeurtenissen. Over seksueel misbruik, zware verwaarlozing of fysiek geweld. Alsof je alleen recht hebt op je pijn als het echt érg genoeg was. Maar wat als jouw jeugd er heel anders uitzag? Wat als er aan de buitenkant niets mis leek? Geen seksueel misbruik. Geen geweld. Of wel een beetje, maar dan nog..."lang geleden allemaal". En toch voel je het. Die patronen waar je maar niet van los komt. Die onrust die je niet kunt verklaren. Die eenzaamheid, ook al ben je omringd door mensen. Die fysieke klachten die de dokters niet kunnen verklaren. Ongetwijfeld vind je dat je dankbaar moet zijn, dat anderen het veel erger hadden. Dat je het toch allemaal is goed gekomen, dus "niet zeuren". Het is niet omdat je niet seksueel misbruikt bent, dat het daarom allemaal goed ging bij jou van aan de conceptie tot je thuis bent vertrokken.   Wat je als kind hebt meegemaakt laat onzichtbare littekens achter. Ze zitten verstopt in:   o  Je onvermogen om grenzen te stellen   o  Je neiging om altijd voor anderen te zorgen, maar weinig voor jezelf o  Je gevoel dat je nooit genoeg doet of bent   o  Je moeite om te weten wat je zelf wilt o  Je angst om gezien te worden en/of juist je wanhopige verlangen ernaar o  Je lichaam dat signalen geeft: vermoeidheid, pijn, spanning Jouw pijn is ook echt. Jouw verhaal verdient ook om gezien te worden. Je hoeft je niet te vergelijken met anderen om te mogen voelen wat je voelt. Misschien heb je altijd gedacht dat jouw jeugd normaal was, dat je niet mag klagen. Misschien heb je jezelf jarenlang klein gehouden, omdat anderen het toch erger hadden. Weet dan: herstel begint bij (h)erkennen wat er niet goed ging. Je mag voelen wat het met je gedaan heeft. En je mag hulp vragen om die onzichtbare littekens te helen. Want uiteindelijk gaat het niet om hoe erg het was. Het gaat erom wat het met jou heeft gedaan. En wat je nu nodig hebt om verder te kunnen.