Waarom we constant alert zijn voor afwijzing en zoeken naar bevestiging

Stel, je loopt een vergadering binnen en je ogen gaan meteen de tafel rond. Wie kijkt er vriendelijk? Wie lijkt geïrriteerd? Was dat een zucht toen je binnenkwam? Je vertelt iets en ondertussen scan je elke reactie. Dat kleine fronsje… wat betekent dat? Iemand kijkt op zijn telefoon… vindt h/zij me saai?

 Je bent voortdurend bezig met de vraag: vinden ze me wel oké? Ben ik welkom? Doe ik het goed?

 Het is uitputtend.

 Je bent zo druk bezig met lezen wat anderen van je vinden, dat je constant aan staat. Hyperalert. Je past je aan, zoekt bevestiging, probeert een goede indruk te maken. Je overdenkt elke conversatie nadien in je hoofd.

 En toch… objectief gezien gaat het goed. Je krijgt positieve evaluaties, misschien zelfs promotie. Je hebt fijne vrienden en een warme thuis. Meer dan je ooit had durven dromen. Maar diep vanbinnen twijfel je nog steeds en blijf je zoeken naar bevestiging.

 Misschien herken je dit patroon. Misschien ben je er moe van — zo moe — en verlang je naar rust. Naar de vrijheid om jezelf te zijn, zonder die constante blik naar buiten.

 Die voortdurende twijfel komt niet voort uit wie je nu bent, maar uit oude onzichtbare littekens die maken dat een deel van jou nog steeds alert is op afwijzing of kritiek.

 Je lost dit niet op door nog beter je best te doen. Dat heb je wellicht al lang geprobeerd... Mensen komen in mijn praktijk omdat ze van iets af willen. Maar…hashtag#spoileralert … die delen gaan niet weg. Je kan ze enkel transformeren.

 Met IFS (Internal Family Systems) leer je die delen (h)erkennen: het onzekere deel in jou én de beschermende delen die zich steeds weer laten horen. Door ze te begrijpen en te transformeren, ontstaat er ruimte om meer jezelf te zijn, zonder piekeren.